Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

The Sense of an Ending


the sence of an ending
Είναι ένα βιβλίο που ίσως το αδίκησα. Δεν το διάβασα στην ησυχία του σπιτιού μου, σε έναν καναπέ ή στο κρεβάτι μου, αλλά στις στάσεις των λεωφορείων, στο metro, στην καφετέρια και σε ουρές αναμονής. Το κουβαλάω μαζί μου γιατί είναι ελαφρύ, όχι πολλές σελίδες, το αγόρασα γιατί ο συγγραφέας κέρδισε τον τίτλο man booker 2011.


Από τις πρώτες γραμμές με κέρδισε μιας και σε κάνει άμεσα να ταυτιστείς με τις εμπειρίες του πρωταγωνιστή. Άλλωστε ποιος δεν θυμάται τα μαθητικά του χρόνια με μια αλμυρή ανάμνηση. Ποιος δεν είχε 3 κολλητούς που στην παρέα δεν μπορούσε να παρεισφρήσει κανείς άλλος, άντε ίσως κάποια στιγμή να γινόμασταν τέσσερις. Και μετά αυτή η παρέα χάνεται κάποια μηνύματα ποια για χρόνια πολλά και πια reunionsΈτσι ξεκινάει το βιβλίο με μια παρέα 3 αγοριών στο Λονδίνο, όπου κάποια στιγμή γίνονται τέσσερις.



Πρωταγωνιστής είναι ο χρόνος και πόσο συγκολλητικό ή διαλυτικό ρόλο παίζει στη ζωή του ήρωα. Τα χρόνια περνάνε η ζωή περνά σαν αστραπή, μια ξαφνική και έντονη λάμψη και μετά, ο ήχος που μένει. Για πόσο χρόνο μπορεί να κρατήσεις την ανάμνηση της;

Κάποια λόγια που είπες, κάποια πράγματα που έγραψες, κάποια πράγματα που έκανες, κάποιους φίλους που έχασες. Και πως όλα αυτά, εσύ που τα έχεις αφήσει στη λήθη, έχουν επηρεάσει ζωές άλλων και τα συναντάς ξανά μπροστά σου σε πολύ μεγαλύτερη ηλικία.

Την ιστορία της ζωής μας αλλιώς την εξιστορούμε καθώς περνούν τα χρόνια, γίνεται πιο εκλεπτυσμένη ακόμα και όταν την εξιστορούμε στον ίδιο μας τον εαυτό.Τι γίνεται όμως όταν ένα πράγμα από το παρελθόν έρχεται αυτούσιο μπροστά στα μάτια σου και αντιλαμβάνεσαι ότι οι αναμνήσεις είναι διαφορετικές από τα πραγματικά γεγονότα? Και όταν αυτές οι αναμνήσεις παίρνουν σάρκα και οστά και αρχίζεις να θυμάσαι με απίστευτη λεπτομέρεια εκείνα που άφησες πίσω. Οι ψυχολόγοι λένε ότι το μυαλό μας δεν ξεχνάει τίποτα, το μόνο που χρειάζεται είναι μία μικρή ώθηση, μία εικόνα, ένα αντικείμενο για να θυμηθούμε με λεπτομέρεια τα πάντα.

Ο ήρωας του βιβλίου αρχίζει και θυμάται και καταβάλλεται από τύψεις, η λέξη τύψη έχει ρίζες στο ρήμα πληγώνω, άλλωστε αυτό δεν είναι, πληγώνουμε (τιμωρούμε) τον εαυτό μας για πράγματα που κάναμε και το μετανιώσαμε.

Αξίζει μετά από τόσα χρόνια να μπει σε αυτή τη διαδικασία?
Τελικά τι είναι καλύτερο να θυμόμαστε, να ξεχνάμε, να θυμηθούμε ή να ξεχάσουμε?

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.