Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2012

Άτομα με ειδικές ανάγκες- "η σιωπή της αγάπης"

Μια διαφήμιση στο you tube με έκανε να προβληματιστώ και να θυμηθώ πως σε αυτόν τον κόσμο που συνεχώς κατακρίνουμε, που δε μας αρέσει και που αισθανόμαστε συνεχώς ότι μας αδικεί, υπάρχουν άνθρωποι που παλεύουν καθημερινά για ότι εμείς θεωρούμε αυτονόητο. Δικαίωμα στη ζωή.
Μια διαφήμιση ταιλανδέζικης ασφαλιστικής εταιρείας, που κάνει το γύρο του κόσμου μέσω του διαδικτύου, καταφέρνει να συγκινήσει και προκαλεί το ερώτημα: άραγε εξακολουθούμε να είμαστε άνθρωποι με κοινωνικές ευαισθησίες και αγάπη για το συνάνθρωπο, ή μήπως έχει παραδοθεί η ανθρωπιά μας σε μια δίνη απαξίωσης των πάντων; Δε λέω, μεγάλο το θέμα της οικονομικής κρίσης, ογκωδέστερο το πρόβλημα επιβίωσης που αντιμετωπίζουν πολλές ελληνικές οικογένειες... αλλά περισσότερο με τρομάζει η κρίση αξιών. Η έλλειψη προσφοράς σε όποιον έχει ανάγκη. Η έλλειψη αγάπης και ανθρωπιάς. Ένα στοιχείο που πιστεύω πως πάντα το είχε μέσα του ο Έλληνας. Οι καθημερινές δυσκολίες, το συνεχές κυνήγι της άπιαστης ευτυχίας, η πλεονεξία και αγάπη για τα υλικά αγαθά -που ποτέ δεν είναι αρκετά- μας έχουν κάνει κοντόφθαλμους και παγερά αδιάφορους για ότι συμβαίνει στην διπλανή πόρτα μας. Αρκεί το πρόβλημα να μη χτυπήσει τη δική μας πόρτα...




Στην αρχή θύμωσα με το κορίτσι της διαφήμισης. Αλλά έπειτα σκέφτηκα πως -άθελά μας πολλές φορές- έχουμε γίνει το ίδιο άδικοι με αυτήν. Και προτίμησα να μην την κρίνω αλλά να σκεφτώ πως σε αυτό το βίντεο υπάρχουν δύο τραγικές φιγούρες. Αυτή του κωφάλαλου πατέρα που δεν εισπράττει την αγάπη, το σεβασμό και την αλληλεγγύη ούτε της ίδιας του της κόρης, αλλά και της κοπέλας, μιας και η αδυναμία  της να καταλάβει πως πολλές φορές η αγάπη εκφράζεται με έργα και όχι με λόγια, την κάνει σκληρή και άδικη. Και όταν το πάθημά της γίνεται μάθημα, είναι πλέον αργά.
Τα άτομα με ειδικές ανάγκες έχουν δικαίωμα όχι μόνο στη ζωή, αλλά και στην ποιότητα αυτής. Αισθάνονται και αγαπούν, πολλές φορές περισσότερο και από τους ανθρώπους που έχουν όλες τους τις αισθήσεις και όλες τους τις δυνάμεις ακέραιες.Α ς τους έχουμε λοιπόν ως παράδειγμα ζωής και δύναμης.

2 σχόλια:

  1. Δυστυχώς αντιλαμβανόμαστε κάποια πράγματα και ποιοι άνθρωποι είναι δίπλα μας, τελευταία στιγμή.
    Και τότε ελπίζουμε να μην είναι αυτή η τελευταία στιγμή

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Και εγώ θύμωσα με την κοπέλα, η αυτοκτονία δεν είναι λύση...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.