Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2012

Ντόρα και για ενήλικες


dora i ekserevnitria
Την Ντόρα την γνώρισα όταν η ανιψιά μου έγινε 1 έτους. Μέχρι τότε είχα χάσει κάθε επαφή με τα κινούμενα σχέδια.
Η πρώτη φόρα που άκουσα το όνομά της ήταν όταν η μικρή μου ζήτησε να της πάρω δώρο μια κούκλα Ντόρα, δεν ήξερε καλά καλά να μιλάει αλλά κούκλα Ντόρα ήξερε πολύ καλά να πει.
Και μετά συνεχίσαμε, βιβλίο Ντόρα, καρότσι Ντόρα, μαρκαδόρους Ντόρα, τσάντα Ντόρα, μπλούζα Ντόρα. Είχε λυθεί και ένα δικό μου πρόβλημα όταν ήθελα να της κάνω κάποιο δώρο, έβρισκα ότι αντικείμενο είχε πάνω την Ντόρα και που να δείτε τρέλα η μικρή.
Στο σπίτι της δε, όταν πήγαινα χορούς και πανηγύρια όταν η μαμά της της έβαζε τα cd στη τηλεόραση για να δει επεισόδια. Διαθέτει όλη την σειρά.
Μέχρι που κάποια μέρα λέω, δεν γίνεται όλος αυτός ο χαμός, θα παρακολουθήσω και εγώ ένα επεισόδιο να δω τι είναι αυτό που έκανε την ανιψιά μου να τρελαίνεται τόσο πολύ.


Αυτό που ανακάλυψα είναι ότι πέρα από τα ωραία σκηνικά, τα όμορφα πρόσωπα και ζωάκια, που στο κάτω κάτω της γραφής τα διαθέτουν όλα τα κινούμενα σχέδια, η Ντόρα διαθέτει και κάτι άλλο, προσφέρει γνώσεις.
Κάθε επεισόδιο ξεκινά με την πρωταγωνίστρια να προσπαθεί να βοηθήσει κάποιον, τι ωραία αρχή για τα μικρά παιδιά!
Έχει πάντα θετική άποψη και τους κακούς, τους αντιμετωπίζει ήπια, λογικά και χωρίς θυμό, επίσης πολύ σημαντική αρχή.
Μέσα από τους γρίφους που προσπαθεί να λύσει, μαθαίνει στα παιδιά να ακονίζουν το μυαλουδάκι τους ή τουλάχιστον να το χρησιμοποιούν
Και μέσα σε όλα αυτά να σου και κάποιες λέξεις στα αγγλικά hello, friend, goodbye κλπ.
Πόσο σημαντικό είναι για έναν γονιό να ξέρει ότι το παιδί του βλέπει κάτι στην τηλεόραση αλλά ταυτόχρονα μαθαίνει και κάτι.


Μετά από όλα αυτά δεν μπορούσαμε να λείπουμε από τις παραστάσεις της Ντόρας στο badminton.
Πήγαμε χθες, μετά από μια κουραστική ημέρα στο γραφείο (έτσι είναι οι πρώτες ημέρες μετά τις διακοπές) ήταν πραγματική ξεκούραση να βλέπεις ένα θέατρο γεμάτο από πιτσιρίκια.
Το μόνο που έχω να πω είναι ότι είδα την πιο διαδραστατική παράσταση της ζωής μου. Μία λέξη έλεγε η Ντόρα, δύο έλεγαν τα παιδιά από κάτω. Και τα ξέρανε όλα, από το ποιοι ήταν οι ήρωες, μέχρι τι κάνει ο καθένας.

Όλα τα παιδιά ξετρελάθηκαν ήταν σαν να έβλεπαν έναν δικό τους άνθρωπο.
Σημαντικό ρόλο πιστεύω πως έπαιξε ότι το όλο σκηνικό από ηθοποιούς, κουστούμια, χρώματα, κινήσεις ήταν σαν να βγήκαν όλα από την τηλεόραση και να εγκαταστάθηκαν στο θέατρο.
Ακόμα και η φωνή των ηρώων ήταν ίδια...

Η παράσταση, αν και καθυστέρησε να ξεκινήσει 30 λεπτά, και αυτό είναι ένα από τα σοβαρά μείον, γιατί πιστέψτε με είναι πολύ δύσκολο να ηρεμήσεις ένα υπερκίνητο παιδί το οποίο σε ρωτάει όλη την ώρα “πότε θα έρθει η Ντόρα” οι γονείς αυτό το μισάωρο δυνοπάθησαν, κρατάει μιάμιση περίπου ώρα μαζί με το διάλειμμα.

Η ανιψιά μου ξετρελάθηκε, η μαμά της κουράστηκε, εμένα μου άρεσε.
Και μόνο η λάμψη στα μάτια της μικρής άξιζε το κάθε λεπτό που περάσαμε χθες.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.