Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2011

Το κοιμητήριο της Πράγας


to koimitirio tis pragas, ouberto eko
Μόλις τελείωσα το κοιμητήριο της Πράγας του Έκο.
Γενικότερα να πω ότι είμαι πολύ φαν του Έκο και ότι έχω διαβάσει όλα τα λογοτεχνικά του βιβλία. Περίμενα εδώ και καιρό να γράψει κάτι καινούργιο και μόλις έμαθα ότι κυκλοφορεί το νέο του βιβλίο πρέπει να ήμουν από τους πρώτους που έτρεξαν να το αγοράσουν.
Όταν το αγόρασα δεν ήθελα να το ξεκινήσω αμέσως γιατί πλησίαζε καλοκαίρι και πάντα τέτοιες εποχές το μυαλό είναι αλλού. Σεπτέμβριος μήνας αναδιαρθρώσεων, και κάπου μέσα Οκτωβρίου ρίχτηκα στο διάβασμα.
Νομίζω ότι κάθε βιβλίο πρέπει να το κρίνει στο τέλος όταν το τελειώνεις και όταν έχουν περάσει λίγες ημέρες για να έχει κατασταλάξει αυτό που έχεις διαβάσει και να δεις τι τελικά σου έμεινε από αυτό το βιβλίο.


Ογκώδες βιβλίο αλλά έτσι είναι ο Έκο, 584 σελίδες. Πάρα πολλά ονόματα, πάρα πολλά ονόματα δρόμων για να θυμάσαι, με αποτέλεσμα να γυρνάς τακτικά πίσω για να δεις τι έκανε ο ένας και ό άλλος, σε ποιο δρόμο, σε ποιο εστιατόριο. Ένα ημερολόγιο που το γράφει ένας κεντρικός ήρωας με δύο πρόσωπα όπου το καθένα συμπλήρωνε στο ημερολόγιο τα κενά του άλλου (αυτό νομίζω είναι ένα από τα καλά του βιβλίου).
Αυτός ο ήρωας συμβολαιογράφος/πλαστογράφος στο επάγγελμα, βρίσκεται πίσω  και είναι δημιουργός πολλών συνωμοσιών που συγκλόνισαν τον 19ο αιώνα την Ευρώπη, πρωτόκολλα της σιών, υπόθεση Ντρέιφους κλπ. Ο ίδιος ο Έκο είπε σε συνέντευξη του «Ήθελα να συνεισφέρω στο ξεθώριασμα ενός μύθου που επιζεί ακόμα. Ένας κριτικός με ρώτησε γιατί έχασα το χρόνο μου για να αποδείξω πως τα Πρωτόκολλα είναι πλαστά, αφού πλέον αυτό είναι κοινός τόπος. Μα ακριβώς διότι, παρά το γεγονός αυτό, πολύς κόσμος εξακολουθεί να τα παίρνει στα σοβαρά. Και έγραψα ένα μυθιστόρημα πιστεύοντας πως είναι πιο πειστικό από μια πραγματεία.»

Και πολύ μίσος για Εβραίους (που όπως λέει ο ήρωας δεν έχει συναντήσει ποτέ του κανέναν) για Γερμανούς, για Ιταλούς, για καθολικούς, και η λίστα συνεχίζεται. Εμπλέκονται μυστικές υπηρεσίες, διπλοί  πράκτορες, απατεώνες αξιωματικοί, αμαρτωλοί ιερωμένοι, καθώς διαβάζεις το βιβλίο αναρωτιέσαι πόσο σκοτεινά μπορεί να ήταν εκείνα τα χρόνια. Ενδεχομένως κάποια πράγματα μπορείς να τα παραλληλίσεις και με τα σημερινά δεδομένα...

Ένα από τα θετικά του βιβλίου είναι οι περιγραφές που γίνονται για την πόλη του Παρισιού εκείνης της εποχής του 1890. Είναι πραγματικά σαν να βρίσκεσαι εκεί.

Μια συμβουλή, πριν κάποιος διαβάσει το βιβλίο καλό θα ήταν να ανατρέξει λίγο σε κανένα ιστορικό βιβλίο ή εγκυκλοπαίδεια και να φρεσκάρει την μνήμη του σε ιστορικά γεγονότα από την γαλλική επανάσταση και μετά, αλλιώς υπάρχει περίπτωση το βιβλίο να του φανεί κουραστικό και να μην μπορεί να το παρακολουθήσει εύκολα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.